Rola badań prenatalnych

Badania prenatalne budzą nadal kontrowersje wśród matek, które same do końca nie wiedzą czy chcą być poinformowane o wadzie swojego nienarodzonego jeszcze dziecka.

Świadomość społeczeństwa rośnie bardzo powoli, a ponieważ największe ryzyko występowania wad genetycznych u płodu dotyczy kobiet po 35 roku życia, dlatego głównie do nich kieruje się ofertę takich badań. Prawda jest jednak, że niejedna ciąża kobiety młodszej koczy się narodzinami dziecka niepełnosprawnego. Badania prenatalne pozwalają na rozpoznanie wrodzonych wad jeszcze w początkowych okresach ciąży.

Shirley Pregnancy Photography 懷孕寫真

Wady te są związane z konstrukcją genów a postępy w genetyce umożliwiły naukowcom niezwykle dokładne określa nie rodzaju schodzenia czy wady, z jaką urodzi się dziecko. Badania prenatalne mogą być dwojakiego rodzaju. Pierwsze z nich mniej szkodliwe dla płodu, ale niedające stuprocentowej pewności to badania metodą nieinwazyjną.

Drugie – inwazyjne dają pewność wyników, ale za to istnieje w ich przypadku ryzyko poronienia, sięgające około 0,5% badanych kobiet. Do najczęściej wykonywanych badań tego typu należy amniopunkcja, dla której najodpowiedniejszy jest 15 tydzień ciąży, fetoskopia, w 10 tygodniu – biopsja trofoblastu oraz najtrudniejsza i najbardziej ryzykowna kordocenteza. Badania prenatalne mimo towarzyszącego im ryzyka mają tez wiele plusów.

Przede wszystkim umożliwiają ewentualne rozpoczęcie leczenia jeszcze w okresie płodowym. Poza tym ciąża tydzień po tygodniu rozwija się pogłębiając zwyrodnienie, któremu można przeciwdziałać znając wcześniej ryzyko – czytaj więcej. Inną kwestią jest możliwość zorganizowania życia i przygotowania się na przyjęcie takiego dziecka.

Dokształcenie się, poznanie warunków niezbędnych, możliwych ośrodków terapeutycznych, sposobów postępowania z dzieckiem oraz pogodzenie się z faktem dziecka niepełnosprawnego znacznie zmniejsza stres związany z takimi sytuacjami.

Wysokie proste wstawianie się główki – yositio occipitalis recta alta

Jest to nieprawidłowe wstawianie się główki szwem strzałkowym w wymiar prosty płaszczyzny wchodu miednicy.

Przyczyny:

•    nieprawidłowa miednica, płaska, ogólnie ścieśniona, długa, męska,

•    mięśniaki, guzy macicy,

•    łożysko brzeżnie przodujące,

•    wady rozwojowe.

Rozróżnia się dwie odmiany tego ustawienia:

–    potylicowe przednie /łonowe/ – potylica znajduje się bliżej kości łonowej,

–    potylicowe tylne /krzyżowe/ – potylica znajduje się bliżej kości krzyżowej.

Rozpoznanie

badanie zewnętrzne: stwierdza się wystawianie główki ponad powierzchnię spojenia łonowego. Główka wydaje się wyjątkowo „wąska”, ponieważ badana jest w wymiarze poprzecznym, grzbiet płodu położony jest zwykle w środkowej linii ciała, rytm serca płodu słyszalny bliżej linii środkowej ciała matki.

Badanie wewnętrzne: szew strzałkowy znajduje się w wymiarze prostym wchodu miednicy. Położenie ciemiączek zależnie od odmiany przedniej lub tylnej. Mechanizm porodu: poród samoistny jest możliwy tylko w przypadku obszernej miednicy i dość małej główki o dużych zdolnościach adaptacyjnych. Główka przechodzi wtedy przez kanał rodny, nie dokonując żadnego zwrotu. Postępowanie położnicze polega na ukończeniu porodu przez cięcie cesarskie ze względu na niebezpieczeństwo zagrażającego pęknięcia macicy.

Niskie poprzeczne ustawienie główki -positio occipitalis transversa ima

Niskie poprzeczne ustawienie główki polega na dłuższym utrzymywaniu się główki na dnie miednicy ze szwem strzałkowym w wymiarze poprzecznym /niedokonany II zwrot główki/.

Rozróżnia się

•    niskie poprzeczne ustawienie lewe, gdy ciemiączko tylne jest po lewej stronie,

•    prawe – gdy ciemiączko tylne jest po prawej stronie.

Przyczyny: prawdopodobnie decydującą rolę odgrywa kształt kanału rodnego i kształt główki. Najczęściej występuje przy miednicach płaskich krzywiczych

i małych okrągłych główkach płodu. Krótki wymiar przednio-tylny miednicy powoduje, że główka nie dokonuje przygięcia i przechodzi przez kanał rodny z przodogłowiem jako częścią przodującą. Wtedy w skróconym wymiarze prostym miednicy znajduje się mniejszy wymiar poprzeczny /dwuskroniowy/ główki i ułatwia to bardzo przejście główki przez kanał rodny. Brak przygięcia powoduje jednak, że główka na dnie miednicy znajduje się szwem strzałkowym w wymiarze poprzecznym. Jeżeli pod wpływem czynności porodowej ustawienie to nie zmieni się, często występuje wtórne osłabienie czynności skurczowej/, samoistny poród płodu jest niemożliwy.

Rozpoznanie badaniem wewnętrznym: przy całkowitym rozwarciu szyjki macicy główka znajduje się na dnie miednicy, zajmuje całe zagłębienie krzyżowo-b i odrowe. Szew strzałkowy biegnie poprzecznie, punktem prowadzącym jest okolica między ciemiączkiem tylnym a przednim. Główka znajduje się w ułożeniu pośrednim między przygięciem a odgięciem, co stanowi główny powód niedokonywania się drugiego zwrotu. l‘o,stepowanie położnicze:

Obowiązuje postępowanie wyczekujące. Kładzie się rodzącą na bok odpowiadający potylicy płodu, przy ustawieniu pierwszym – na lewy, przy drugim na prawy, aby potylica skierowała się do spojenia łonowego lub zagłębienia kości krzyżowej. Jeżeli główka nie dokona zwrotu, należy ukończyć poród /.■ibiegowo. Aktualnie nie zaleca się zastosowania kleszczy ze względu na trudności w ich użyciu, jak i możliwości wystąpienia powikłań. W tej sytuacji położniczej zalecane jest wykorzystanie wyciągacza próżniowego.

Categories: Ciąża, Zdrowie

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>